Rozdział 3

3

- Czyli poczekaj – mówię, starając się zabrzmieć inteligentnie, co okazuje się zupełnie niemożliwe – Krugoni to ci źli, my jesteśmy ci dobrzy. Oni się ujawnią, my mamy ich ‘zgładzić’ – tak użyłam tego słowa, ale tylko dlatego, że cytowałam Tylera – tym samym kończąc wojnę na zawsze. Jeżeli jednak oni wygrają nasz świat ulegnie zniszczeniu i nic już nie będzie takie samo. – kończę i patrzę na niego z uniesioną brwią – Czy coś przeoczyłam, mistrzu?

- W wielkim skrócie o to właśnie chodzi.

Siedzimy na trawie, w pobliżu pola ochronnego, które raz się pojawia, a raz znika, jednak nawet kiedy wydaje mi się, że go nie ma, ono wciąż tam jest.

- No dobrze, ale dlaczego akurat ja, a nie na przykład Megan lub Becca?

- Kto? – pyta zdezorientowany, ale zaraz dodaje – Skoro się tu znajdujesz to oznacza, że byłaś pod stałą obserwacją Instytutu, prawdopodobnie w szkoleniach uczestniczyli twoi rodzice, albo jedno z nich, a także, że po prostu się nadajesz. MIS ma ludzi na całym świecie. Wyłapują zdolnych nastolatków i sprowadzają ich tutaj.

- Czekaj, czyli to nie przypadek, że trafiłam akurat na MIS?

- Czy ty mnie słuchasz? Ziemia do Belli! Przed chwilą ci to wyjaśniłem!

- Nie, nie chodzi o to. Czyli, że tak naprawdę nic mnie nie goniło, nie byłam w niebezpieczeństwie?

- Nie. To była tylko taka symulacja. Zakodowano ci myśl, że coś cię goni, ale w rzeczywistości nikogo tam nie było. Kiedy całkowicie opadłaś z sił, wtedy dopiero zobaczyłaś Instytut. Tak między innymi sprawdzają twoją wytrzymałość. To pierwszy z testów.

- Sprawdzali moją wytrzymałość?! Żartujesz sobie ze mnie?! Ja myślałam, że coś mnie zaraz zabije! – mówię, po czym dodaję, kiedy docierają do mnie jego ostatnie słowa – Pierwszy z testów? Ja chyba mam już dość tych ich zagrywek.

- Pierwszy z testów to właśnie wytrzymałość. Potem jest jeszcze spostrzegawczość, szybkość, refleks, siła, inteligencja i strategiczne myślenie. Czyli wszystkie cechy, które pozwolą ci zostać dobrym wojownikiem. Sprawdzają twój poziom, a następnie przydzielają do odpowiednich grup, abyś miała okazję wyćwiczyć wszystko jak najlepiej się da.

- Acha, czyli rozumiem, że zero taryfy ulgowej?

- Nie masz na co liczyć.

- A co z moją rodziną? Ktoś wie, że tu jestem?

- Jeśli twoi rodzice się tu szkolili, co jest bardzo prawdopodobne, raczej poskładali fakty do kupy i domyślają się, że tu jesteś. Poza tym zawsze rodziny dostają anonimowego maila z informacją, że dziecko jest bezpieczne. W większość przypadków list nie jest jednak niezbędny, gdyż jak ci to wcześniej wyjaśniłem, rodzice wiedzą dokładnie gdzie ich dziecko przebywa, ponieważ, cóż, sami tu byli.

- Skoro moja mam tu była, to dlaczego mi o niczym nie powiedziała, skoro wiedziała, że prędzej czy później tu trafię?

- Nie mam bladego pojęcia, o tym musisz porozmawiać z mamą, albo…

- Albo co?

- Albo przeszukać Księgę Rekrutów lub Wielkich Wojowników. W Księdze Rekrutów znajduje się każda osoba, będąca w Instytucie. Jednak w Księdze Wielkich Wojowników, jak sama nazwa wskazuje, tylko najlepsi mogą liczyć na miejsce. Poszukaj, zapytaj trenerów. Będziesz miała pewność, że na pewno tu chodziła.

- No, a co z tym polem ochronnym? Jak to zrobili?

- Gdybym wiedział jak to powstało, wiedziałbym też jak to wyłączyć. Czyli odpowiadając na twoje pytanie: nie mam bladego pojęcia.

- Co jest w pokoju 203?

- To zapewne twój pokój. Zostaną tam przeniesione twoje rzeczy i tymczasowo to będzie twój nowy dom. Czyż nie brzmi wspaniale? – pyta z nutką sarkazmu.

- Czyli Carly to pewnie moja współlokatorka?

- Tak sądzę.

- Znasz ją?

- Carly? Nie, chodzi zawsze sama, z nikim nie rozmawia. No oprócz Rick’a.

- Są parą?

- Skąd ja mam to wszystko wiedzieć?!

- No nie wiem, myślałam, że przed tobą nic się nie ukryje.

- Ha ha, bardzo śmieszne.

- Jak długo tu jest?

- Kto?

- Latający pingwin! Carly, no a kto inny? – mówię z irytacją.

- Miesiąc? Nie więcej.

- To dużo?

- Pytasz czy miesiąc w więzieniu o zaostrzonym rygorze, z treningami jak dla cyborgów, które nigdy się nie męczą to dużo? Owszem, dużo.

- A ty od jak dawna tu jesteś?

- Od 2 miesięcy.

- Wytrwały jesteś.

- No cóż, nie mam wyboru.

- Kiedy możesz wrócić do domu?

- Nie wiem. – a widząc moją zdziwioną minę dodaje – Naprawdę nie wiem. Chyba kiedy osiągniesz doskonałość? Nie mam pojęcia.

- To zapowiada się przyjemne i miłe życie. – mówię ponuro – A znając moje ‘umiejętności wojownika’ to spędzę tutaj wieczność.

- Nie może być aż tak źle.

- Uwierz mi, dobrze nie jest.

- Czasem zaskakujemy samych siebie.

- Nie wiem dlaczego wcześniej cię o to nie zapytałam, ale co robiłeś w lesie o tak późnej porze?

- Nie mogłem spać. Często mi się to zdarza. Mimo częstych treningów i wyczerpania, po prostu nie odczuwam takiego zmęczenia jak inni.

- Kiedy będę zdawać te testy?

- Prawdopodobnie jutro, jak już się zaaklimatyzujesz, rozpakujesz i poznasz trochę ludzi. Ale tym się będziesz martwić później.

Zaczyna już świtać, a my nadal siedzimy przy polu ochronnym rozmawiając jak starzy kumple. Może to dziwne, ale czuję jakbyśmy się znali, mimo że nigdy go nie spotkałam. Spoglądając na jego świat, poprawka: teraz już NASZ świat, zdałam sobie sprawę, że moje dotychczasowe życie to nie było życie. Każdy dzień taki sam. Dopiero teraz wszystko się zmieni. Pytanie tylko: Czy dam radę?

 ***

Kochani, bardzo ale to bardzo Was przepraszam, że dodaję ten rozdział tak późno. Mogłabym się tłumaczyć, wymyślać wymówki, ale i tak wszyscy wiemy, że to nic nie da, dlatego powiem tylko, że zaczął się rok szkolny, jestem w nowej szkole, nauczyciele cisną już na początku roku... Naprawdę przepraszam, obiecuję, że się poprawię :) Następny rozdział postaram się wstawić za tydzień, ewentualnie dwa, w zależności od natłoku lekcji :) Jeszcze raz przepraszam, mam nadzieję, że rozdział się spodoba, bo pisany tak trochę na szybko :) 

~Nika

A no i prawie bym zapomniała :) Dziękuję bardzo za nominację do Liebster Blog Award od bloggerki Natalii (nadziewiatympietrze.blogspot.com). Odpowiedzi i pytania dodam niedługo :)